Świat filmów

Czarny charakter jest pojęciem związanych z funkcjonowaniem wielu rodzajów sztuki, w tym również filmowej. Jest to osoba, której przypisane są możliwe z najgorszych cech charakteru i występuje zawsze w opozycji do bohatera pozytywnego. Niekiedy zdarza się i tak, że czarne charaktery są konstruowane w taki sposób, że od samego początku widz trzyma jednakże ich stronę – jednym z rozlicznych tego przykładów może być serial telewizyjny „Dexter”, gdzie tytułowy bohater jest seryjnym mordercą, a mimo tego to właśnie z nim sympatyzują widzowie. Nie jest przy okazji pozbawiony „ludzkich” cech. Innym razem czarne charaktery są niesamowicie wyraziste – jak chociażby Joker z filmów o perypetiach Batmana. Generalnie rzecz biorąc, czarne charaktery dzieli się na trzy grupy, a mianowicie jawne, ukryte oraz niejawne. Pamiętać przy tym jednak należy, iż jest to podział bardzo schematyczny i dosyć sztywny. Bardzo często – przy okazji rozmów na temat kinematografii – zetknąć się można z pojęciem filmu kultowego. Chociaż w społeczeństwie występuje generalnie tendencja do szufladkowania pewnych zjawisk, to na uwadze trzeba mieć fakt, iż to, co dla jednej osoby będzie filmem kultowym – dla drugiej już niekoniecznie. Filmy kultowe to bardzo specyficzna odmiana filmów. Dla pewnych odbiorców bądź tez i całych ich grup odgrywają one szalenie istotną rolę – do tego stopnia, że ludzie ci często pragną utożsamiać się z bohaterami takiej produkcji. O tym, czy dany film stanie się kultowym czy też nie decydują widzowie i ich subiektywne nastawienie. Bardzo często również dzieje się i tak, że pewne produkcje niejako na siłę są kreowane przez środki masowego przekazu jako kino kultowe. Filmy kultowe maja też to do siebie, że wraca się do nich zawsze z ogromna przyjemnością – choć czasy i trendy się zmieniają.

Psychoza powstała w 1960 roku w Stanach Zjednoczonych. Nawet nie spodziewano się, jaki sukces odniesie nie tylko w Ameryce. Stała się ikoną kina, a sławna scena spod prysznica była nieraz powtarzana i parodiowana. Film zarobił ponad czterdzieści milionów dolarów, a początkowy budżet wynosił osiemset tysięcy dolarów. Psychoza ma swoje cztery kontynuacje, a także Gus Van Sant w 1998 roku podjął się remake’u. Fabuła opowiada o mordercy – Normanie Batesie, którego zagrał Anthony Perkins. Norman miał swój własny hotel i wydawał się sympatycznym człowiekiem. Mieszkał z chorobliwie zazdrosną matką, przez co nie mógł z nikim być. Prawda okazała się okrutna. Norman zabił nożem Marion Crane pod prysznicem. Anthony Perkins i Janet Leigh zostali zaszufladkowani jako aktorzy filmy grozy. Horror dostał wiele nagród i wyróżnień, a także nominacje do Oscara i Złotego Globu. Alfred Hitchcock stał się ikoną kina, którego próbowali później naśladować inni reżyserzy, ale i tak bezskutecznie. oc żywych trupów powstała w 1968 roku, a wyreżyserował go George Romero. Film łączy w sobie problemu społeczne, polityczne, mentalne i oczywiście wszystko, co charakteryzuje film grozy. Jak na lata, w których powstał, film był bardzo brutalny i krwawy, gdyż pokazywał nieżyjących ludzi – zombie, którzy żywili się ludzkim mięsem. Romero złamał wszelkie dotychczasowe zasady i reguły kina grozy. Otóż głównym bohaterem był czarnoskóry Duane Jones, który po wygranej z zombie, zginął z ręki człowieka. To właśnie Romero wymyślił zombie, a obecnie weszły one w kanon filmów grozy. Zombie były również utożsamiane z haitańskim kultem voodoo. Film ma wiele kontynuacji, przeróbek i remaków, np. Plaga żywych trupów, Miasto żywych trupów, Wysyp żywych trupów, Tysiąc żywych trupów, Świt żywych trupów, Ziemia żywych trupów, Teksas żywych trupów, Thousand alive corpses, Diary of the Dead: Kroniki żywych trupów czy Zmrok żywych trupów. Odtwórcami głównych bohaterów byli: Judith O’Dea, Russell Streiner, Karl Hardman, Keith Wayne, Judith Ridley, Marilyn Eastman i Kyra Schon. Lśnienie wyreżyserował Stanley Kubrick w 1980 roku. Reżyser korzystał z książki Kinga, ale również sam pisał scenariusz i zmienił znacznie fabułę oryginału. Nie było to za dobrze przyjęte przez miłośników Kinga i samego autora. Kubrick jest bardzo ekscentrycznym i wymagającym reżyserem, gdyż każda scena musiała być zagrana idealnie, nawet jak ją miano powtarzać 50 razy. Jack Nicholson po Lśnieniu już nigdy więcej nie podjął się współpracy z reżyserem. Akcja filmu dzieje się w starym hotelu Overlook, który jest nawiedzony. Rodzina, która się tam wprowadziła nie wiedziała na, co się naraziła. Danny Torrance to pięcioletni chłopiec, który został obdarzony niezwykłym darem – widzi rzeczy , których inni nie potrafią wyczuć. Posiada szósty zmysł i wie, że w hotelu stała się kiedyś makabra. Wszystko zaczęło się zimą, kiedy odcięto wszystkie drogi do hotelu. Wiele motywów z filmu wykorzystały różne zespoły, np. Massive Attack, Slipknot, 30 Seconds To Mars. Muzyka z filmu wykorzystała motyw z sekwencji Dies irae.

Ministerstwo Magii znajduje się w Londynie. o jego istnieniu wiedzą tylko czarodzieje, a także premier brytyjski. Pomimo, iż instytucje te na pewnych płaszczyznach ze sobą współpracują, to w paradę sobie nie wchodzą. Generalnie rzecz biorąc, prowadzona przez mugoli w ich świecie polityka czarodziejów kompletnie nie interesuje. Pod Ministerstwo Magii podlegają departamenty. Każdy z nich zajmuje się czym innym. Liczba osób pracujących w tej instytucji jest niemożliwa do określenia. Siedziby Ministerstwa magii szukać należy pod ziemia. Dostać się tam można na kilka sposobów. Jednym z nich są budki telefoniczne, drugim – sieć Fiuu, trzecim natomiast – teleportacja. Urzędnicy, aby zmniejszyć dyskomfort wynikający z faktu pracowania pod ziemią posiadają w swoich biurach zaczarowane okna – dzięki temu mogą mieć za oknem dokładnie taki widok, jaki zechcą, włącznie z wybraną przez siebie pogodą. Auror to specjalnie przeszkolony czarodziej. Zawodowo zajmuje się on zwalczaniem czarnoksiężników, którymi dla przykładu byli śmierciożercy. Wymagania, jakie Ministerstwo Magii stawia przed kandydatami na aurorów są bardzo wysokie. Między innymi samo ukończenie Hogwartu nie wystarczy, konieczne jest również posiadanie dyplomu Uniwersytetu Aurorów. Samo szkolenie trwa kilka ładnych lat i nie należy do łatwych. Bardzo przydatne są w tej pracy rozmaite dodatkowe umiejętności, o odpowiednich predyspozycjach nawet nie wspominając. Auror liczyć się musi także z tym, że wykonywana przez niego praca niesie za sobą bardzo duże ryzyko – najlepszym tego przykładem jest Alastor Moody posiadający wskutek wykonywanych czynności ubytki fizyczne, jak dla przykładu brak oka. Marzeniem Harry’ego Pottera było właśnie zostanie aurorem. W szczególnych sytuacjach aurorom wolno stosować Zaklęcia Niewybaczalne.

Półkownik to film bardzo specyficzny. Mianem tym określa się te produkcje, które na ekrany kin nie weszły z bardzo konkretnego powodu – nie pozwoliła na to bowiem cenzura. W naszym kraju w dzisiejszych czasach takie przypadki odnośnie filmów nie maja na szczęście miejsca, ale w okresie komunizmu była to nagminnie stosowana praktyka, a cenzurowano – jak wiadomo – nie tylko produkcje filmowe. Nazwa „półkownik” wzięła się stąd, iż film – zamiast trafić do dystrybucji w kinach, lądował na pólkach w magazynach. W powojennych dziejach Polski pierwszym półkownikiem został obraz zatytułowany „2 X 2 = 4″, a wyreżyserowany przez Antoniego Bohdziewicza. Dzisiaj produkcja ta liczy sobie sześćdziesiąt cztery lata. W okresie PRL-u mnóstwo filmów nie przeszło przez sito cenzuralne, wymienić w tym miejscu można chociażby tak znane tytuły jak „Ósmy dzień tygodnia”, „Przesłuchanie” czy też „Ręce do góry”. Kodeks Haysa swoją nazwę zawdzięczał Williamowi Harrisonowi Haysowi, który go spisał. Miało to miejsce w Stanach Zjednoczonych w latach trzydziestych ubiegłego stulecia i przetrwał jakieś trzydzieści lat, po czym środowisko filmowe definitywnie się z nim pożegnało. Dokument ów swoim zasięgiem obejmował sceny, jakie w produkcjach filmowych nie powinny się w ogóle znajdować. Lista tych scen jest bardzo długa, wymienić zatem można w tym miejscu kilka spośród nich. Kodeks zabraniał zatem prezentowania nagich ciał. Nie można było pokazywać również scen narodzin dzieci czy też scen, gdzie jest spożywany alkohol. Niedopuszczalne było także pokazywanie jakichkolwiek innych związków, jak pomiędzy ludźmi tej samej rasy – koniecznie kobiety i mężczyzny, zaś o czymś takim jak homoseksualizm nie było nawet mowy. Tradycyjna rodzina oraz małżeństwo zawsze musiały zostać zaprezentowane bardzo pozytywnie. Filmoznawstwo znane jest także pod takimi nazwami jak filmologia czy też wiedza o filmie. Jest to dziedzina, która swoim zasięgiem obejmuje bardzo wiele innych dziedzin, takich jak między innymi krytyka filmowa, antropologia filmu oraz historia filmowej myśli. Filmoznawstwo nie jest jednakże dziedziną, która poszczycić się może długimi tradycjami. Zaczęła się bowiem kształtować dopiero w początkach dwudziestego stulecia. Jest to także taka dyscyplina, która od samego początku swojego istnienia bardzo dynamicznie się zmieniała, wciąż pojawiają się coraz to nowe elementy wzbudzające szczególne zainteresowanie osób specjalizujących się w filmoznawstwie. W chwili obecnej dla przykładu zauważalna jest tendencja do łączenia dwóch teorii – a mianowicie filmu oraz środków masowego przekazu. Od paru lat filmoznawstwo staje się także coraz bardziej popularnym kierunkiem na wyższych uczelniach w kraju.