Świat filmów

Joel zasypia i zaczyna się ostateczna procedura operacji usuwania wspomnień. Inżynierowie siedzą w jego mieszkaniu i montują cały komputerowy sprzęt. Trochę to trwa, napotykają jakieś komplikacje, ale udaje im się. Rozmawiają o jego mieszkaniu, bezczelnie nabijają się z jego aranżacji i samego właściciela. Joel w głowie widzi co się dzieje, jest świadkiem zaniku swoich wspomnień, w dodatku może uczestniczyć podczas procesu usuwania w pełni interaktywnie – to znaczy może rozmawiać z osobami występującymi w tych wspomnieniach. Usuwane zostaje każde wspomnienie, od końca, od początku ostatniej kłótni wstecz. Joeal początkowo jest bardzo zadowolony z tego, ponieważ większość tych wspomnień to upokorzenia i przykrości, jakie gotowała mu Clementine. Jest wspomnienie ostatniej kłótni, niedawnego sporu z powodu dziecka – Clementine chciała, a Joel niespecjalnie – czy z włosów, jakie Joel zostawia na mydle. Wszystkie wspomnienia są bardzo gorzkie i niemiłe. Jednak w pewnym momencie program usuwający zabiera się za wspomnienia z początkowego okresu ich związku. Zostało jeszcze kilka wspomnień i koniec operacji. Z tym że nastąpił pewien problem. Joel przeżywa ponownie przyjemne chwile z Clementine, wśród nich jest takie, kiedy stwierdza, że nic mu więcej do życia już nie jest potrzebne. Czuje się absolutnie zmęczony i zadowolony. Wtedy postanawia, że nie chce wcale usunąć tych wspomnień i zauważa, jak głupio postąpił. Rozpoczyna wraz z Clementine schować ją w innym wspomnieniu, ciąga ją po zakamarkach swojego mózgu, to tu, to tam. Wszędzie, gdzie tylko znajdują się wspomnienia nieleżące na wcześniej wytyczonej mapie. Początkowo się udaje, Joel chowa Clementine we wspomnieniach z dzieciństwa, kiedy uczył się jeździć na rowerze, kiedy miał jeszcze dwa-trzy latka. Inżynierowie orientują się, że coś jest nie tak i naprowadzają program na odpowiednie bodźce. Wspomnienia z Clementine cały czas są usuwana, a Joel ma coraz mniej możliwości ich ukrycia. Próbuje też schować Clem w upokarzającym wspomnieniu, ale i to nie zdaje sprawdzianu. Zostało im jedno jedyne wspólne wspomnienie. Joel wie, że nic już z tym nie zrobi i po prostu się nim cieszy. Jest bardzo szczęśliwy, ale w końcu wszystko się rozpada, zostaje tylko czarna pustka. Joel nie pamięta w ogóle Clemenitne.

Landon i jego paczka przyczyniają się do głośnego wypadku w cementowni. Umawiają się z nowym chłopakiem w szkole, że jeśli wykona zadane przez nich zadanie, to będzie należał do ich paczki, będzie jednym z nich. Chłopak się zgadza, a jako zadanie to skoczyć z wielkiej, wysokiej platformy basenu. Początkowo się waha, ale bardzo chce należeć do paczki Landona. Ten proponuje mu, że skoczy razem z nim – będzie raźniej. Chłopak cieszy się, że Landon chce mu pomóc i rozbiera się, wchodzą razem na górę. Pozostaje teraz tylko skoczyć. Kiedy przymierzają się do skoku, odliczają do trzech, skacze tylko chłopak, a Landon zostaje na platformie. Jest śmiesznie. Ale chłopak wypływa na powierzhnię nie ruszając się. Zaczyna się panika, Landon schodzi i wskakuje do wody, wyciąga denata. Okazuje się, że jednak żyje, ale na miejsce zmierza już poinformowana o dzieciakach policja. Landon ucieka, zostawiając chłopaka samemu sobie, następuje chwilowy pościg za nim, po czym uderza w beczki z wodą, rozbija nieco głowę i zostaje złapany. Spędza noc w areszcie, aż do czasu, kiedy nie przyjeżdża po niego matka. Landon kłamie jak najęty i oczyszcza się z zarzutów. Przez ekscesy, jakich dopuścił się Landon, zostaje wymierzona mu kara. Początkowo dyrektor liceum myśli o jego zawieszeniu w prawach ucznia i wyrzuceniu ze szkoły w razie braku poprawy. Jednak z tego wzgledu, że cementowania nie wniosła oskarżenia, zostaje mu przydzielone inne karne zadanie. Ma się udzielić w wiosennym przedstawieniu, w korepetycjach i po lekcjach sprzątać w szkole. Bardzo mu się to nie podoba, ale nic innego nie może, chyba że chce wylecieć ze szkoły. I zaczyna się jego gehenna – początkowo sprzątanie w szkole jest dla niego nie tak uciążliwe, jak myślał. Ale wyjazdy w sobote do innej szkoły udzielać korepetycji nie bardzo mu się podoba. Nie udaje mu się pomóc nikomu, nie ma do młodszych kolegów cierpliwości. Kiedy pewnego razu wracał autobusem do swojego miasta przysiadła się do niego Jamie. Zaczęła z nim rozmawiać na temat szkoły i tego, co się stało temu chłopakowi, który skakał do basenu na cementowni. On kpi z niej i biblii, którą trzyma w rękach, zaczyna mówić jej przykre rzeczy i w ogóle nie chce mu się z nią rozmawiać. Ta cierpliwie i z uśmiechem mówi, żeby nie mówił jakby ją znał i że nie przejmuje się opinią innych. Wiosenne przedstawienie to dla Landona prawdziwa udręka. Po pierwsze, zaznaczył, nie chce brać w nim udziału, a mimo to kierowniczka nie dość, że przydzieliła mu rolę, to jeszcze jedną z głównych. Jest bardzo niepocieszony, w dodatku musi się uczyć na pamięć długich linijek tekstu. Idzie mu to jak krew z nosa, dlatego postanowił poprosić o pomoc Jamie. Ta na początku jest nieco zgorszona, ponieważ Landon traktuje ją jak narzędzie – nie prosi jej, tylko mówi, że po prostu musi mu pomóc. Ale w końcu się ugina pod jednym, jedynym warunkiem, mianowicie takim, że nigdy się w niej nie zakocha. Landon przyjmuje to z kpiącym uśmiechem i już tego samego dnia pojawia się u niej w domu. Jej ojciec, dość twardy pastor, nie jest zadowolony z tego układu, ale godzi się. Landon rozpoczyna naukę, ale w dalszym ciągu niezbyt mu to idzie. Kiedy następnego dnia Jamie podchodzi do Landona, kiedy ten stoi ze swoją paczką i umawia się z nim na po szkole, ten jawnie z niej kpi. Rozczarowana odchodzi, a Landon czuje się trochę nieswojo, mimo że uzyskał poklask swojej paczki. Kiedy sam na sam spotyka Jamie, ta mówi, że zobaczyła w nim coś ciekawego, ale bardzo się pomyliła.

Film grozy Frankenstein wyreżyserował James Whale w Stanach Zjednoczonych. Skorzystał z opowiadania Mary Shelley, ale film nie jest wiernym odbiciem książki. Po filmie Dracula z 1931 roku przyszła moda na horrory, a także wielkie zapotrzebowanie na taki gatunek filmowy. Amerykańscy producenci zaczęli zajmować się filmami grozy, i tak właśnie powstała koncepcja na nowego bohatera – Frankensteina. Grozę w filmie oddają efekty akustyczne, np. wyładowania atmosferyczne, grzmoty, a także muzyka skomponowana przez Bernharda Karna i Davida Broekmana. Jest to celowy zabieg, aby odbiorcy mogli poczuć na swojej skórze prawdziwy strach i przerażenie. Film opowiada o niezrównoważonym naukowcu, który zabawia się w Boga i z ludzkich szczątków stwarza żywą istotę. Doktor ożywił stwora poprzez wyładowania elektryczne. Od czasu emisji filmu Frankenstein stał się popularnym potworem i monstrum. Odtwórcą Frankensteina był Boris Karloff, który przeszedł do historii kina dzięki tej roli. Godzilla – król potworów powstał w Japonii w 1954 roku i został wyreżyserowany przez Ishira Hondę. Wytwórnia Toho zajęła się produkcją filmu, a Eiji Tsuburaya był odpowiedzialny za efekty specjalne. Akcja filmu zaczyna się na wyspie Oto, gdzie miejscowa ludność wierzy w istnienie potwora Godzilli i uznaje go za króla wszystkich potworów żyjących w morzu. Wcześniej składano dziewice w ofierze, a także odprawiano egzorcyzmy, aby uchronić się przed atakiem monstrum. Dopiero seria dziwnych zaginięć statków na morzu, które wypłynęły na połów, budzi podejrzenie mieszkańców wyspy i doprowadza do wszczęcia śledztwa. Oczywiście media są negatywnie nastawieni do ludowych wierzeń, ale dopiero wyjście z morza Godzilli i zniszczenie wioski, wywołuje wielką panikę. Informacje błyskawicznie dotarły do Tokio, gdzie paleontolog Kyohei Yamane zdecydował o wysłaniu ekspedycji na wyspę i zbadaniu potwora. Godzilla cały czas pustoszyła kolejne miejsca powodując ogromną liczbę śmiertelnych ofiar. Głównymi bohaterami filmu byli m.in. Akira Takarada, Momoko Kochi, Akihiko Hirata, Takashi Shimura.

Landon uczy się do przedstawienia, a Jamie go obserwuje. Co ciekawe, widać w Landonie wyraźną zmianę charakteru. Z dni na dnie zmienia się, robi się spokojniejszy, nie interesują go wypady na chlanie, woli powiedzieć w domu, zaangażować się w przedstawienie. Jego przyjaciel wytyka mu, że od jakiegoś czasu w ogóle nie ma czasu dla prawdziwych przyjaciół. I to po części prawda, bo zaczęło zależeć mu tylko na sobie – pomaga z miłą chęcią ludziom z innej szkoły, nawet udaje mu się wytłumaczyć chłopakowi niepojętą dla niego teorię geometryczną. Jamie obserwuje go i zaczyna się nim trochę żywiej interesować. W końcu przedstawienie dochodzi do skutku, Landon naprawdę dobrze wypadł, jego matka jest pod ogromnym wrażeniem. Jednak kiedy przyjeżdża jego ojciec, trochę traci panowanie nad sobą. Na przedstawieniu Landon spontanicznie całuje Jamie w usta, co inni odczytują jako odważne posunięcie reżyserki. Przyjaciele zaczynają podejrzewać, że się w niej zakochał, więc robią jej na złość, roznosząc ośmieszające ją ulotki. Kiedy Landon je widzi, wpada w szał i bije się ze swoim przyjacielem. Potem zapłakaną Jamie odprowadza do domu. Landon i Jamie postanawiają być razem już po pierwszej randce, chociaż niedługo będą osobno. Ale jeszcze o tym nie wiedzą. Landon bardzo angażuje się w ten związek, robi wszystko, żeby Jamie czuła się szczęśliwa. Obydwoje są bardzo zakochani, jednak kiedy Jamie wypowiada mu pewną tajemnicę, mianowicie to, że jest chora na raka, Landon załamuje się. Ale po nieprzespanej nocy postanawia, że mimo wszystko dalej będzie z Jamie. Wszystkich wkoło to wzrusza, nawet jej ojca, który był dla niego dość surowy. Landon za cel w życiu postanawia spełnić jak najwięcej marzeń Jamie, zanim ta na zawsze zaśnie. I najpierw buduje jej amatorski teleskop, dzięki któremu będzie mogła zobaczyć jedną z najrzadszych gwiazd, które spadają obok Ziemi raz na jakiś czas. Potem, kiedy już ją zobaczyła, postanowił spełnić jej drugie życzenie – wziąć z nią ślub. Jamie jest szczęśliwa i taka właśnie umiera po dwóch miesiącach małżeństwa. Mimo to Landon czuje, że ona nauczyła go w życiu więcej niż wszyscy inni razem wzięci. Czuje, że jest z nim, patrzy na niego. To tak jak ona mu tłumaczyła – nie widzi jej, ale czuje. Tak jak czuje się Boga lub wiatr.