Świat filmów

Psychoza powstała w 1960 roku w Stanach Zjednoczonych. Nawet nie spodziewano się, jaki sukces odniesie nie tylko w Ameryce. Stała się ikoną kina, a sławna scena spod prysznica była nieraz powtarzana i parodiowana. Film zarobił ponad czterdzieści milionów dolarów, a początkowy budżet wynosił osiemset tysięcy dolarów. Psychoza ma swoje cztery kontynuacje, a także Gus Van Sant w 1998 roku podjął się remake’u. Fabuła opowiada o mordercy – Normanie Batesie, którego zagrał Anthony Perkins. Norman miał swój własny hotel i wydawał się sympatycznym człowiekiem. Mieszkał z chorobliwie zazdrosną matką, przez co nie mógł z nikim być. Prawda okazała się okrutna. Norman zabił nożem Marion Crane pod prysznicem. Anthony Perkins i Janet Leigh zostali zaszufladkowani jako aktorzy filmy grozy. Horror dostał wiele nagród i wyróżnień, a także nominacje do Oscara i Złotego Globu. Alfred Hitchcock stał się ikoną kina, którego próbowali później naśladować inni reżyserzy, ale i tak bezskutecznie. oc żywych trupów powstała w 1968 roku, a wyreżyserował go George Romero. Film łączy w sobie problemu społeczne, polityczne, mentalne i oczywiście wszystko, co charakteryzuje film grozy. Jak na lata, w których powstał, film był bardzo brutalny i krwawy, gdyż pokazywał nieżyjących ludzi – zombie, którzy żywili się ludzkim mięsem. Romero złamał wszelkie dotychczasowe zasady i reguły kina grozy. Otóż głównym bohaterem był czarnoskóry Duane Jones, który po wygranej z zombie, zginął z ręki człowieka. To właśnie Romero wymyślił zombie, a obecnie weszły one w kanon filmów grozy. Zombie były również utożsamiane z haitańskim kultem voodoo. Film ma wiele kontynuacji, przeróbek i remaków, np. Plaga żywych trupów, Miasto żywych trupów, Wysyp żywych trupów, Tysiąc żywych trupów, Świt żywych trupów, Ziemia żywych trupów, Teksas żywych trupów, Thousand alive corpses, Diary of the Dead: Kroniki żywych trupów czy Zmrok żywych trupów. Odtwórcami głównych bohaterów byli: Judith O’Dea, Russell Streiner, Karl Hardman, Keith Wayne, Judith Ridley, Marilyn Eastman i Kyra Schon. Lśnienie wyreżyserował Stanley Kubrick w 1980 roku. Reżyser korzystał z książki Kinga, ale również sam pisał scenariusz i zmienił znacznie fabułę oryginału. Nie było to za dobrze przyjęte przez miłośników Kinga i samego autora. Kubrick jest bardzo ekscentrycznym i wymagającym reżyserem, gdyż każda scena musiała być zagrana idealnie, nawet jak ją miano powtarzać 50 razy. Jack Nicholson po Lśnieniu już nigdy więcej nie podjął się współpracy z reżyserem. Akcja filmu dzieje się w starym hotelu Overlook, który jest nawiedzony. Rodzina, która się tam wprowadziła nie wiedziała na, co się naraziła. Danny Torrance to pięcioletni chłopiec, który został obdarzony niezwykłym darem – widzi rzeczy , których inni nie potrafią wyczuć. Posiada szósty zmysł i wie, że w hotelu stała się kiedyś makabra. Wszystko zaczęło się zimą, kiedy odcięto wszystkie drogi do hotelu. Wiele motywów z filmu wykorzystały różne zespoły, np. Massive Attack, Slipknot, 30 Seconds To Mars. Muzyka z filmu wykorzystała motyw z sekwencji Dies irae.