Świat filmów

Landon uczy się do przedstawienia, a Jamie go obserwuje. Co ciekawe, widać w Landonie wyraźną zmianę charakteru. Z dni na dnie zmienia się, robi się spokojniejszy, nie interesują go wypady na chlanie, woli powiedzieć w domu, zaangażować się w przedstawienie. Jego przyjaciel wytyka mu, że od jakiegoś czasu w ogóle nie ma czasu dla prawdziwych przyjaciół. I to po części prawda, bo zaczęło zależeć mu tylko na sobie – pomaga z miłą chęcią ludziom z innej szkoły, nawet udaje mu się wytłumaczyć chłopakowi niepojętą dla niego teorię geometryczną. Jamie obserwuje go i zaczyna się nim trochę żywiej interesować. W końcu przedstawienie dochodzi do skutku, Landon naprawdę dobrze wypadł, jego matka jest pod ogromnym wrażeniem. Jednak kiedy przyjeżdża jego ojciec, trochę traci panowanie nad sobą. Na przedstawieniu Landon spontanicznie całuje Jamie w usta, co inni odczytują jako odważne posunięcie reżyserki. Przyjaciele zaczynają podejrzewać, że się w niej zakochał, więc robią jej na złość, roznosząc ośmieszające ją ulotki. Kiedy Landon je widzi, wpada w szał i bije się ze swoim przyjacielem. Potem zapłakaną Jamie odprowadza do domu. Landon i Jamie postanawiają być razem już po pierwszej randce, chociaż niedługo będą osobno. Ale jeszcze o tym nie wiedzą. Landon bardzo angażuje się w ten związek, robi wszystko, żeby Jamie czuła się szczęśliwa. Obydwoje są bardzo zakochani, jednak kiedy Jamie wypowiada mu pewną tajemnicę, mianowicie to, że jest chora na raka, Landon załamuje się. Ale po nieprzespanej nocy postanawia, że mimo wszystko dalej będzie z Jamie. Wszystkich wkoło to wzrusza, nawet jej ojca, który był dla niego dość surowy. Landon za cel w życiu postanawia spełnić jak najwięcej marzeń Jamie, zanim ta na zawsze zaśnie. I najpierw buduje jej amatorski teleskop, dzięki któremu będzie mogła zobaczyć jedną z najrzadszych gwiazd, które spadają obok Ziemi raz na jakiś czas. Potem, kiedy już ją zobaczyła, postanowił spełnić jej drugie życzenie – wziąć z nią ślub. Jamie jest szczęśliwa i taka właśnie umiera po dwóch miesiącach małżeństwa. Mimo to Landon czuje, że ona nauczyła go w życiu więcej niż wszyscy inni razem wzięci. Czuje, że jest z nim, patrzy na niego. To tak jak ona mu tłumaczyła – nie widzi jej, ale czuje. Tak jak czuje się Boga lub wiatr.

Czarny charakter jest pojęciem związanych z funkcjonowaniem wielu rodzajów sztuki, w tym również filmowej. Jest to osoba, której przypisane są możliwe z najgorszych cech charakteru i występuje zawsze w opozycji do bohatera pozytywnego. Niekiedy zdarza się i tak, że czarne charaktery są konstruowane w taki sposób, że od samego początku widz trzyma jednakże ich stronę – jednym z rozlicznych tego przykładów może być serial telewizyjny „Dexter”, gdzie tytułowy bohater jest seryjnym mordercą, a mimo tego to właśnie z nim sympatyzują widzowie. Nie jest przy okazji pozbawiony „ludzkich” cech. Innym razem czarne charaktery są niesamowicie wyraziste – jak chociażby Joker z filmów o perypetiach Batmana. Generalnie rzecz biorąc, czarne charaktery dzieli się na trzy grupy, a mianowicie jawne, ukryte oraz niejawne. Pamiętać przy tym jednak należy, iż jest to podział bardzo schematyczny i dosyć sztywny. Bardzo często – przy okazji rozmów na temat kinematografii – zetknąć się można z pojęciem filmu kultowego. Chociaż w społeczeństwie występuje generalnie tendencja do szufladkowania pewnych zjawisk, to na uwadze trzeba mieć fakt, iż to, co dla jednej osoby będzie filmem kultowym – dla drugiej już niekoniecznie. Filmy kultowe to bardzo specyficzna odmiana filmów. Dla pewnych odbiorców bądź tez i całych ich grup odgrywają one szalenie istotną rolę – do tego stopnia, że ludzie ci często pragną utożsamiać się z bohaterami takiej produkcji. O tym, czy dany film stanie się kultowym czy też nie decydują widzowie i ich subiektywne nastawienie. Bardzo często również dzieje się i tak, że pewne produkcje niejako na siłę są kreowane przez środki masowego przekazu jako kino kultowe. Filmy kultowe maja też to do siebie, że wraca się do nich zawsze z ogromna przyjemnością – choć czasy i trendy się zmieniają.

Półkownik to film bardzo specyficzny. Mianem tym określa się te produkcje, które na ekrany kin nie weszły z bardzo konkretnego powodu – nie pozwoliła na to bowiem cenzura. W naszym kraju w dzisiejszych czasach takie przypadki odnośnie filmów nie maja na szczęście miejsca, ale w okresie komunizmu była to nagminnie stosowana praktyka, a cenzurowano – jak wiadomo – nie tylko produkcje filmowe. Nazwa „półkownik” wzięła się stąd, iż film – zamiast trafić do dystrybucji w kinach, lądował na pólkach w magazynach. W powojennych dziejach Polski pierwszym półkownikiem został obraz zatytułowany „2 X 2 = 4″, a wyreżyserowany przez Antoniego Bohdziewicza. Dzisiaj produkcja ta liczy sobie sześćdziesiąt cztery lata. W okresie PRL-u mnóstwo filmów nie przeszło przez sito cenzuralne, wymienić w tym miejscu można chociażby tak znane tytuły jak „Ósmy dzień tygodnia”, „Przesłuchanie” czy też „Ręce do góry”. Kodeks Haysa swoją nazwę zawdzięczał Williamowi Harrisonowi Haysowi, który go spisał. Miało to miejsce w Stanach Zjednoczonych w latach trzydziestych ubiegłego stulecia i przetrwał jakieś trzydzieści lat, po czym środowisko filmowe definitywnie się z nim pożegnało. Dokument ów swoim zasięgiem obejmował sceny, jakie w produkcjach filmowych nie powinny się w ogóle znajdować. Lista tych scen jest bardzo długa, wymienić zatem można w tym miejscu kilka spośród nich. Kodeks zabraniał zatem prezentowania nagich ciał. Nie można było pokazywać również scen narodzin dzieci czy też scen, gdzie jest spożywany alkohol. Niedopuszczalne było także pokazywanie jakichkolwiek innych związków, jak pomiędzy ludźmi tej samej rasy – koniecznie kobiety i mężczyzny, zaś o czymś takim jak homoseksualizm nie było nawet mowy. Tradycyjna rodzina oraz małżeństwo zawsze musiały zostać zaprezentowane bardzo pozytywnie. Filmoznawstwo znane jest także pod takimi nazwami jak filmologia czy też wiedza o filmie. Jest to dziedzina, która swoim zasięgiem obejmuje bardzo wiele innych dziedzin, takich jak między innymi krytyka filmowa, antropologia filmu oraz historia filmowej myśli. Filmoznawstwo nie jest jednakże dziedziną, która poszczycić się może długimi tradycjami. Zaczęła się bowiem kształtować dopiero w początkach dwudziestego stulecia. Jest to także taka dyscyplina, która od samego początku swojego istnienia bardzo dynamicznie się zmieniała, wciąż pojawiają się coraz to nowe elementy wzbudzające szczególne zainteresowanie osób specjalizujących się w filmoznawstwie. W chwili obecnej dla przykładu zauważalna jest tendencja do łączenia dwóch teorii – a mianowicie filmu oraz środków masowego przekazu. Od paru lat filmoznawstwo staje się także coraz bardziej popularnym kierunkiem na wyższych uczelniach w kraju.