John Cassavetes to kolejna z nie żyjących już legend światowego kina. Zmarł przed dwudziestoma laty w wieku lat sześćdziesięciu – do grobu wpędził do alkoholizm. Był nie tylko znakomitym aktorem, ale sprawdzał się także znakomicie w roli reżysera. Pisał też scenariusze. Jako reżyser zadebiutował u schyłku lat pięćdziesiątych minionego stulecia obrazem zatytułowanym „Cienie”. Jako reżyser posiadał na swoim koncie dziewięć pełnometrażowych produkcji oraz dodatkowo dwie etiudy. Za „Kobietę pod presją” był nominowany do Oscara w kategorii najlepszego reżysera. Za „Twarze” z kolei dostał nominację do tej prestiżowej statuetki jako scenarzysta, natomiast za „Parszywą dwunastkę” – jako aktor. Zaliczany jest do grona prekursorów niezależnego kina. Słynął z metod swojej pracy na planie polegających na tym, że swoim aktorom dawał bardzo dużą swobodę, pozwalając na improwizowanie i zmiany w scenariuszu. George Cukor nie żyje od dwudziestu sześciu lat. Zmarł mając osiemdziesiąt cztery lata. Pochodził z Nowego Jorku. Jako niespełna dwudziestolatek zaczął pracować w chicagowskim teatrze na stanowisku asystenta reżysera. Już kilka lat później sam słynął z reżyserowania na Broadwayu bardzo dobrych sztuk. W kinie największą popularność przyniosła mu współpraca z Katharine Hepburn – była jego ulubioną aktorką, w jego filmach grała przez przeszło czterdzieści lat. Filmografia Cukora jest bardzo bogata. Spośród najbardziej znanych w niej pozycji wymienić można takie filmy jak „Małe kobietki”, „Filadelfijska opowieść”, „Podwójne życie”, „Urodzeni wczoraj” oraz „My fair lady”. Wszystkie te produkcje przyniosły mu nominacje do Oscara, przy czym za „My Fair Lady” otrzymał statuetkę. W swoich produkcjach najchętniej obsadzał kobiety – zdaniem niektórych wynikało to z faktu, że był on homoseksualistą.

Czarny charakter jest pojęciem związanych z funkcjonowaniem wielu rodzajów sztuki, w tym również filmowej. Jest to osoba, której przypisane są możliwe z najgorszych cech charakteru i występuje zawsze w opozycji do bohatera pozytywnego. Niekiedy zdarza się i tak, że czarne charaktery są konstruowane w taki sposób, że od samego początku widz trzyma jednakże ich stronę – jednym z rozlicznych tego przykładów może być serial telewizyjny „Dexter”, gdzie tytułowy bohater jest seryjnym mordercą, a mimo tego to właśnie z nim sympatyzują widzowie. Nie jest przy okazji pozbawiony „ludzkich” cech. Innym razem czarne charaktery są niesamowicie wyraziste – jak chociażby Joker z filmów o perypetiach Batmana. Generalnie rzecz biorąc, czarne charaktery dzieli się na trzy grupy, a mianowicie jawne, ukryte oraz niejawne. Pamiętać przy tym jednak należy, iż jest to podział bardzo schematyczny i dosyć sztywny. Bardzo często – przy okazji rozmów na temat kinematografii – zetknąć się można z pojęciem filmu kultowego. Chociaż w społeczeństwie występuje generalnie tendencja do szufladkowania pewnych zjawisk, to na uwadze trzeba mieć fakt, iż to, co dla jednej osoby będzie filmem kultowym – dla drugiej już niekoniecznie. Filmy kultowe to bardzo specyficzna odmiana filmów. Dla pewnych odbiorców bądź tez i całych ich grup odgrywają one szalenie istotną rolę – do tego stopnia, że ludzie ci często pragną utożsamiać się z bohaterami takiej produkcji. O tym, czy dany film stanie się kultowym czy też nie decydują widzowie i ich subiektywne nastawienie. Bardzo często również dzieje się i tak, że pewne produkcje niejako na siłę są kreowane przez środki masowego przekazu jako kino kultowe. Filmy kultowe maja też to do siebie, że wraca się do nich zawsze z ogromna przyjemnością – choć czasy i trendy się zmieniają.