John Cassavetes to kolejna z nie żyjących już legend światowego kina. Zmarł przed dwudziestoma laty w wieku lat sześćdziesięciu – do grobu wpędził do alkoholizm. Był nie tylko znakomitym aktorem, ale sprawdzał się także znakomicie w roli reżysera. Pisał też scenariusze. Jako reżyser zadebiutował u schyłku lat pięćdziesiątych minionego stulecia obrazem zatytułowanym „Cienie”. Jako reżyser posiadał na swoim koncie dziewięć pełnometrażowych produkcji oraz dodatkowo dwie etiudy. Za „Kobietę pod presją” był nominowany do Oscara w kategorii najlepszego reżysera. Za „Twarze” z kolei dostał nominację do tej prestiżowej statuetki jako scenarzysta, natomiast za „Parszywą dwunastkę” – jako aktor. Zaliczany jest do grona prekursorów niezależnego kina. Słynął z metod swojej pracy na planie polegających na tym, że swoim aktorom dawał bardzo dużą swobodę, pozwalając na improwizowanie i zmiany w scenariuszu. George Cukor nie żyje od dwudziestu sześciu lat. Zmarł mając osiemdziesiąt cztery lata. Pochodził z Nowego Jorku. Jako niespełna dwudziestolatek zaczął pracować w chicagowskim teatrze na stanowisku asystenta reżysera. Już kilka lat później sam słynął z reżyserowania na Broadwayu bardzo dobrych sztuk. W kinie największą popularność przyniosła mu współpraca z Katharine Hepburn – była jego ulubioną aktorką, w jego filmach grała przez przeszło czterdzieści lat. Filmografia Cukora jest bardzo bogata. Spośród najbardziej znanych w niej pozycji wymienić można takie filmy jak „Małe kobietki”, „Filadelfijska opowieść”, „Podwójne życie”, „Urodzeni wczoraj” oraz „My fair lady”. Wszystkie te produkcje przyniosły mu nominacje do Oscara, przy czym za „My Fair Lady” otrzymał statuetkę. W swoich produkcjach najchętniej obsadzał kobiety – zdaniem niektórych wynikało to z faktu, że był on homoseksualistą.

Słynny reżyserski duet znany jako Bracia Coen tworzą Ethan i Joel. Swój talent objawili światu dwadzieścia pięć lat temu, kiedy to zadebiutowali – na ekrany kin wszedł wówczas film „Śmiertelnie proste”. Na spektakularny sukces przyszło im jednakże poczekać jeszcze siedem wiosen. Początek lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku okazał się dla nich przełomem w karierze – nakręcili wówczas „Barton Fink”. Obraz ten na filmowym festiwalu w Cannes przyniósł im Złotą Palmę. Równie sporym sukcesem okazał się film „Fargo”, za który Coenowie jako scenarzyści dostali statuetkę Oscara. Zdecydowanie jednak największym sukcesem okazała się produkcja sprzed dwóch lat, a mianowicie „To nie jest kraj dla starych ludzi”. W ręce Ethana i Joela trafiły Oscary za scenariusz, reżyserię oraz produkcję. Statuetką za drugoplanową kreację wyróżniony został również grający w tym filmie hiszpański aktor Javier Bardem.

Nie żyjący już od osiemnastu lat Frank Capra był jednym z najlepszych reżyserów w historii światowej kinematografii. Pochodził z Włoch, na świat przyszedł na Sycylii. Kiedy miał sześć lat, wraz z rodzicami wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych. Był absolwentem kalifornijskiego Institute of Technology – tam uzyskał tytuł inżyniera z zakresu chemii. Karierę w zawodzie filmowca rozpoczął w latach dwudziestych ubiegłego stulecia. Największe jego sukcesy przypadły jednakże na lata trzydzieste. Podczas drugiej wojny światowej Capra we współpracy z Biurem Informacji Wojennej nakręcił serię propagandowych dokumentów noszących wspólny tytuł „Dlaczego walczymy”. Był reżyserem bardzo często nagradzanym. Miał na swoim koncie łącznie siedem nominacji do Oscara, z czego trzy zamieniły się w statuetki – za „Ich noce”, „Pan z milionami” oraz „Cieszmy się życiem”. W życiu prywatnym był dwa razy żonaty.